Ernest Miller Hemingway, 1954 nobel ödüllü Amerikalı bir yazar.Bu hafta sonu onunla yapılan bir röportaj aldı götürdü beni ilk gençlik yıllarıma..Dahası ortaokul yıllarıma..Taaaa o yıllarda başlamıştı nerede güzel bir söz görsem not alma huyum..İşte Ernest Hemingway ismine aşinalığım taaa o zamanlardan.Onun sözleri de not ettiklerim arasındaydı.
Röportajını okurken onun ölüm şekli olarak intiharı seçtiğini okudum.Üzüldüm.Onca güzel sözün sahibi niye kıysın canına..Belki kendince haklı sebepleri vardır..Mesela onun için "İki ucak kazasını sağ salim atlatan bir insanın intihar etmesi ironiktir, kalp problemleri, ağır depresyon ve uykusuzluk Hemingway' i intihara sürükleyen nedenler arasındadır.Anksiyete ve depresyon dolayısıyla Rochester’da Mayo Clinic’te elektroşok tedavisi görmeye başladı. Eve dönmesine iki gün kala bir silahla yaşamına son verdi." diye yazıyordu bir yerde..Ama insan yakıştıramıyor yine de..
O aynı zamanda bir avcıydı ama maalesef avladığı son güvercin, kendi yaralı bedeni olmuş..
"Mükemmel betimleme yeteneğine sahip olan ve bir meyvenin bile tadını tasvir edebilen güzide bir yazar." olan Ernest Hemingway'ın
"Hayat mücadelesi bizi hedefe yaklastırır ve toplumda bir yerimiz olduğunu gösterir" ve
"İyi yazma dekorasyon değil, mimarlıktır" sözleri onun sevdiğim sözlerindendir.
"Parçalanan bir gemiden,okyanusa düşmüş kazazede de olsak,intihara hakkımız yok,çırpınacağız." bu sözü de yeni öğrendim,kanımca bu yazının altına çok yakıştı..
